Το σκυλάκι το καννίς μην το είδατε κανείς; Χάθηκε ο σκύλος, ο μαύρος, ο ταμ-ταμ-ταμ και το αφεντικό του δεν φαίνεται να τον αναζητά και πολύ! Παρόντος του αφεντικού ξεκίνησε τα άγρια αλυχτίσματα. Γνωστός Δερβέναγας αυτός, του τράβηξε το λουρί για να του δείξει who's the boss. Τι κι αν κλαψούρισε ο μαύρος ο σκύλος, τι κι αν γρατσούνισε την πόρτα, τελικά έβαλε την ουρά στα σκέλια, τα σάλια στο πάτωμα μάζεψε τον ομματιών του και χάθηκε. Πήρε το κολλάρο του (το χαρακτηριστικό μπλε Polo τσαντάκι του) και παραιτήθηκε από πιστός σκύλος. Του τηλεφώνησε το αρσενικό τσόκαρο, γάβγισε "αφεντικόοοοοοο, σ' αγαπάω αφεντικόοοοοο" αλλά θα απαντήσει για την επιστροφή του την Παρασκευή!
Τελικά το σκυλάκι το καννίς μην το είδατε κανείς; Πού θα πας βρε σκύλε μαύρε; Μόνο ο Εθνικός Σταρ σου έμεινε.
Πότε πότε, λέω δεν θα σε ξεπεράσω ποτέ; Πότε - ποτέ! Είναι η "φωνή" σου τόσο γνώριμη. Μου ταιριάζει τραγικά. Πάνω που λέω σε ξέχασα και δεν θα με νοιάζεις κάτι κάνεις και τρυπώνεις πάλι στην σκέψη μου. Είναι σαν την γύρη των λουλουδιών καθώς φλερτάρει με τις μέλισσες στην αυγή της άνοιξης. Έτσι κι εγώ έχω γύρει και αφήνομαι στο ελαφρύ ζουζούνισμα της "φωνής" σου. Με ξυπνάς από την χειμερία νάρκη μου, λες και πιο πριν δεν ζούσα.
Η βαριά σου ανάσα καθώς κάνεις παύση σκέψης μέχρι να ακουστεί πάλι και πάλι η "φωνή" σου. Πάνω που σε μισώ, που θέλω να σε πατήσω με τα τακουνάκια μου... το μετανιώνω. Κάτι κάνεις. Μαγεύεις τα τσοκαράκια μου!
Ξέρω πως δεν θα έρθεις ξανά, άλλη φορά δεν θα σε δω - ταξιδεύω μέσα στα μάτια σου... μα θα σε έχω πάντα στο κέντρο της καρδιάς μου (ανοιχτή πληγή, μόνο με την φωνή σου θα αιμορραγεί!).
Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα, λένε - Bang Bang!!!
Aααααα μην αρχίζεται πάλι, έπεσα για λίγο και θα σηκωθώ απλά ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Φωνήηηηηηηηη, όπως λέμε νινίιιιιιι.
Να ευχηθούμε περαστικά σε ένα καλό φίλο, οποίος υπεβλήθη σε μια επέμβαση ρουτίνας. Γρήγορα δυνατος και γερός κοντά μας... Για τον "μεθυσμένη μου καρδιά" ο λόγος. Α, αααα θα σας μαλώσω αναγνώστες μου. Για προσέχετε λίγο. Ποιος θα διαβάζει τσοκαρίες μετά; Ε;
Τσοκαράκια μου έχω βαρεθεί τόσο πολύ τα τακούνια μου... Αχ, να ξέρατε πόσο. Αλλά περισσότερο έχω βαρεθεί τις ανούσιες κόντρες που έχουν διχάσει την προηγούμενη ομάδα σε δύο στρατόπεδα. Αυτό αλήθεια, μα το Gucci print μου, με έχει εξαντλήσει. Να φοβούνται αυτοί που καλούνται φίλοι σου να σου μιλήσουν! Κρίμα δεν είναι;
Τσοκαράκια μου βαρέθηκα επίσης και κάτι άλλο. Να χτυπούν τα τακουνάκια σου από πόθο για κάποιον και να μην τον έχουν... Να σπάνε τα τακουνάκια σου από τις ιδέες που σε κατακλύζουν και να μην μπορείς πια να τις εφαρμόσεις γιατί είναι απ'έξω.
Αχ, τσοκαράκια μου, πόσο θα ήθελα να μου πραγματοποιούσε ένα τζίνι τις επιθυμίες μου. Όχι, δεν θα σας τις πω... Απλά εύχομαι από μέσα μου: Wish you were here (προσωπικά, επαγγελματικά, φιλικά, ουτοποπικά)
Αφιερωμένο το κάτωθι τραγούδι από την φωνή της τραγουδίστριας των Blackmore's night (και όχι το γνωστό των Pink Floyed - τους αφήνω για του another τούβλο in the wall τους!) σε όσους εύχομαι να ήταν εδώ, ξανά μαζί μου... αλλά μας χωρίζει απόσταση χιλιομετρική ή συναισθηματική ή και τα δύο μαζί.
Σκέφτομαι να υιοθετήσω το flirting δια του μαγνητοφώνου, αφού πια τσοκαράκια μου, δεν έχω να ηχογραφώ και να καταγράφω, όχι στα τακουνάκια μου, αλλά στην δουλειά μου, όπως παλιά, είπα να αντιγράψω τον Κώστα Καρρά με την πρωτοποριακή για την εποχή του τεχνική μπας και ρίξω κι εγώ αυτόν που μου αρέσει. Σάσα Μπάστα δεν είμαι για να κουνάω το τραπέζι να πέσει, όπως έκανε στην άσπονδη φίλη της Ζέτα Θεοδωροπούλου, άσε που ούτε αυτός ανεβαίνει στα τραπέζι - πιο πιθανό είναι να τον δείτε να πέφτει φαρδύς πλατύς πάνω σε πλήθος κόσμου σαν άλλος Mig Jagger. Ηχογράφησα κι εγώ την περιβόητη ατάκα "Είστε ωραια μου αρέσετε" και αγγλιστί (γιατί στο χωριό τους στα Highladerικα Όρη, της ντόπιας Σκωτίας μόνο διάλεκτο καταλαβαίνουν) "You are beautiful I love you". Μην γελάτε καθόλου τσοκαράκια μου, παλιό και δοκιμασμένος. Ας ελπίσουμε στο τελος να μην βάλει κι αυτός την κασέτα, όχι εκείνη με τα εκκωφαντικά sounds αλλα με την απάντηση "Είσαι βλάκας, εδώ βλαμμένη"!!!
Είστε ωραίος, μου αρέσετε... και ο Καρράς, ο Δαλιανίδης και το "play" βοηθός! Πάω μπαταρίες έχω. Όσο για την απάντηση, θα τη γράψω.
Μην είναι η αϋπνία; Μην είναι το τεκνάκι που μου έχει πάρει τα τακουνάκια; Μην είναι το τσουνάμι αισιοδοξίας που με πλημμύρισε ξαφνικά; Ποια μαυρόγατα με αποχωρίστηκε; Ποιος σ' αγαΠώλ; Τσοκαράκια μου, εσείς μόνο μπορείτε να με καταλάβετε... I'm happy, very happy, so happy. Και δεν ξέρω και γιατί. Ελπίζω το κέφι μου να κρατήσει (φτου, φτου, φτου) και να μην μου κλέψει το χαμόγελο καμιά αγέλαστος πέτρα (stone)!
Πάλι τσοκαράκια μου στο stavros-marinis.blogspot.com ανακάλυψα ένα μικρό διαμάντι για την "απουσία"... στην καρδιά καταγγελία. Όταν κάποιος φευγει από κοντά μας είτε βιολογικά είτε συναισθηαματικά. Και διερωτάται ο ποιητής, ο Σταύρος καλέ (παρεμπιμπτόντως λευτερία στον Σταύρο Μαρίνη),"τι είναι αυτό που κάνει αβάσταχτη μια απουσία;" "Δεν μπορείς εύκολα να απαντήσεις σε ένα τέτοιο ερώτημα , πάντως το βασικό στοιχείο είναι οι καλές στιγμές που έχεις περάσει με τα αγαπημένα πρόσωπα που χάνονται ή που η ζωή τα απομακρύνει από κοντά σου. Όσο πιο καλές αναμνήσεις έχεις από αυτούς που φεύγουν τόσο περισσότερο σου λείπουν".
Θα γίνω και πάλι λίγο, τσοκαρία, "Πώς μου λείπεις και έχω χάσει το φως, πώς μου λείπεις... και είναι ο κόσμος μισός". Μην μου πείτε ότι δεν κολλούσε εδώ το τραγούδι του Μπίγαλη από τα παλιά...
Και συνεχίζει... "Και όταν έχουν φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο έχει καλώς ,όταν όμως δεν έχουν φύγει και απλώς έχουν "απομακρυνθεί" τι κάνεις;" Εδώ είναι το ζήτημα τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Υπομονή θα περάσει;
Πάλι του ποιητή: "Η απουσία είναι οδυνηρή όταν θεωρούμε τον άλλο "δικό" μας... φίλο, συναγωνιστή, σύντροφο, και οτιδήποτε κτητικό έχει δημιουργήσει η ατελής ανθρώπινη φύση. Όμως πόσο "δικός" μας είναι κάποιος και ποια η σωστή αντίδραση όταν χάνουμε κάποιον που θεωρούμε "δικό" μας;" Να τον αφήσουμε να φύγει χωρίς να παλέψουμε, να τον διεκδικήσουμε; Έτσι αμαχητί να παραδώσουμε τα όπλα, τσοκαράκια μου. Μήπως πρέπει να καταλάβει με κάποιο τρόπο, ακόμη και με τον παραλογισμό ότι υπάρχουν ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα χρυσού τα οποία μπορεί να εξωρύξει; Ή όπως κάνουν οι ανοργασμικές, τσοκαράκια μου, να χαράξουμε για αλλού πορεία, να και τα τακουνάκια μας αλλού τους λέμε κι αλλού μας πάνε πάλι...
Τελικά τι είναι λάθος, τι σωστό δεν θα το μάθουμε ποτέ... Μόνο μια "παράλογη συμβουλή" δίνεται από τον ποιητή, "Δεν έχετε δικαίωμα να ξεχνάτε". Αλλά ξεχνάτε και μάλιστα εύκολα.
* Ξέρω πως δεν θα έρθεις ξανά... μου το τραγούδησες κιόλας. Έχω πεθάνει για σένα. Αλλά εγώ θα συνεχίσω τον τίτλο. Μόνιμα θα σε περιμένω μόνιμα, μα εσύ ούτε ένα τηλεφώνημα.
κι ας είσαι απάτη! Τρελό κι αν είσαι ψέμα εγώ σε λέω αγάπη. Λέει το άσμα με την φωνή του Γιώργου Μαργαρίτη. Τσοκαράκια μου σήμερα συγκινήθηκα πάρα πολύ, διότι πρώτη φορά διάβασα ένα κείμενο για την αγάπη, το οποίο ξεχείλιζε συναισθήματα. Όχι αυτά τα κοινότυπα, τα μελό αλλά ούτε γεμάτο φαλλοκρατικές απόψεις. Λέξεις σε σειρά με νόημα και ουσία, μα το κυριότερο αλήθεια. Κι όλα από την πένα ενός άνδρα. Ούτε gay, ούτε ρομαντικός, ούτε μονογαμικό. Από έναν άνδρα με άποψη και πάνω από όλα με πυγμή.
Σε ένα ενημερωτικό blog, όπως είναι αυτό του φίλου μας Σταύρου Μαρίνη (παρεμπιπτόντως λευτερία στον Σταύρο Μαρίνη) ανακαλύψαμε μια ελεγεία για την Αγάπη. Αυτή της στιγμής, της μιας ματιάς, των πέντε λεπτών, των πέντε μηνών ή των πέντε ετών που θα διαρκέσει για μια ζωή!
"Λάθη, παραλείψεις, και όλα τα αρνητικά του συντρόφου σου και τα βλέπεις και στα λένε αλλά εσύ επιμένεις και αγαπάς και για αυτό θαυμάζω όσους αγαπούν γιατί λατρεύουν αυτή τους την "αδυναμία". Κάποιοι πέθαναν για την αγάπη που είχαν στην πατρίδα τους , κάποιοι για τα μάτια μιας γυναίκας, κάποιοι για το Θεό τους , και κάποιοι από καρκίνο , καρδιά και βαθιά γεράματα. Εάν είχα να επιλέξω θα ήθελα να πεθάνω από ΑΓΑΠΗ για να μείνω για πάντα ζωντανός. Όμως το κείμενο αυτό τελειώνει η ΑΓΑΠΗ ΠΟΤΕ!!!!!" (Απο το stavros-marinis.blogspot.com, τον Σταυρούλη μας.)
"Θα ήθελα να πεθάνω από αγάπη για να μείνω πάντα ζωντανός". Όπερ μεθερμηνευόμενο σημασία δεν έχει για ποιον πεθαίνεις, αλλά για ποιον ζεις...
*Σταύρο μου, σε παρακαλούμε να βάζεις περισσότερα προσωπικά κείμενα. Στο ζητούν οι τσοκαρίες σου... με τα μελαγχολικά μάτια.
Απογοήτευση... απλά και μόνο. Τελικά η πανσέληνος έβαλε το χεράκι της και ήρθε η αναβολή της αναβολής ω αναβολή σε όλα. Ακόμη και στα ταξίδια... μονοχά για πάρτη μου. Ακόμη να ξεκινήσω δουλείά, από εκεί που παίρνω μόνο χαρές (και πίκρες μην τα εξιδανικευω). Βαρέθηκα τους κάλπικους φίλους (εκτός από 1,2,3,4,5,6... τέλος παντων μια χούφτα είναι όλοι κι όλοι). Και αφού το έζησα κι αυτό, τον talk of the town χωρισμό της Ελένης, μόνο ωραίας και πανωραίας μη σου πω και του Γιάννη. Έλα που δεν καταλάβατε... Για το Λατσαίιο ο λόγος που με λιτή επιστολή ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους. Έδωσαν το ΟΚ για να βγουν έκτακτα τεύχη περιοδικών και ζήτησαν επιείκεια για τα παιδιά τους. Τσοκαράκια μου, νομίζω ότι πρόκειται καθαρά για ένα διαφημιστικό τρικ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλα της πήγαν τόσο χάλια φέτος της Ελένης, της καραμελωμένης! Ή μήπως αυτός ήταν ο λόγος που έπεσε στην αγκαλιά του πρώτου τυχόντα διακοσμητή; Μπα είπε γάμο τηλεοπτικό έκανα, βγήκα πρώτη στην τηλεθέαση. Τηλεοπτικά γεννητούρια επίσης και μάλιστα τρισάκις. Συγκινήθηκαν, έμειναν έγκυες μαζί μου τα τσοκαράκια μου, και με απογείωσαν. Είπε λοιπόν να το ρίξει στο χωρισμό... Πάντα η θλίψη πουλάει περισσότερο από τη χαρά. Γιατί τσοκαράκια μου είμαστε και λίγο χαιρέκακες, μην μου πείτε ότι όλες οι δεσμευμένες δεν είπατε "Ευτυχώς που δεν είμαι στην θέση της". Αν και μία θα ήθελα σαν κολασμένη να είναι στην θέση της. Και δεν είναι αυτή που νομίζετε όλοι. Είναι που είναι στον πάτο φέτος η Ελένη, ποια Ελένη; Μα η καραμελωμένη, μην πω το άλλο και με πριονίσει η τσοκαρία... Εκτός αν εκεί στον πάτο, μετά την αποκαθήλωση βρήκε καινούριο μοτίβο στη ζωή της. Παρηγοριά σε άλλη αγκαλιά. Ελάτε τσοκαράκια μου πόσες φορές, όταν όλα μας πάνε στραβά, έχουν χαλάσει και τα τακουνάκια μας, δεν αλλάζει η ψυχολογίας μας μόλις μας κάνουν ένα κομπλιμέντο, μας δώσουν τη δέουσα σημασία... αχ, τα αγόρια. Μπορεί βέβαια από την άλλη να φταίει ο Γιάννης της, ο οποίος βαρέθηκε την υστερία της καραμελωμένης που έπιασε βυθό και να αναζήτησε την ερωτική συντροφιά σε πιο "γκαγκά" άτομα. Περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα! Και η Ελένη, η καραμελωμένη αυτόμάτως παίρνει πάλι τον άχαρο ρόλο της κερατωμένης. "Αχ την καημένη, για να δούμε πώς είναι; Χάλια;" Θα πουν όλα τα τσόκαρα με το χαμογελάκι τύπου καλά να πάθεις που νομίζεις ότι τα έχεις όλα. Αμέσως η τηλεθέαση της θα εκτοξευθεί στα ουράνια. Αν και εγώ τσοκαράκια μου, γιατί είμαι μεγάλη... τσοκαρία, τι νομίζατε θα έλεγα, πιστεύω ότι η τηλεοπτικής τους πτώση του ζεύγους έφθειρε και την προσωπική τους ζωή, η οποία τρεφόταν από τις γκλάμουρους ΚΟΙΝΕΣ εμφανίσεις, τα χλιδάτα βαπτίσια και τις σκαφάτες και με πολλά εξώφυλλα ΚΟΙΝΕΣ διακοπές. Είχαμε μάθει τι αντηλιακό προτιμούν, Carotten No 30 για τον άνδρα της καραμελωμένης, Burn me (για το τροπικό μαύρισμα της μαύρης Ελένης)και για τα παιδιά Pepanthol baby! Άραγε λεισμένη στο πυργο της η πρώην βασίλισσα τι να σκέφτεται αυτή τη στιγμή; Μα τι ρωτώ; Ότι όλες μας τσοκαράκια μου σε ανάλογες περιπτώσεις. "Γιατί σε μένα;" και συμπληρώνει την αιτιολογία, είτε για το κέρατο, είστε για την τηλεθέαση, είτε για το ρεζιλίκι, είτε για αυτόν που της άλλαξε τη διακόσμηση... Το μόνο σίγουρο είναι πως σήμερα η Ελένη, η πρώην καραμελωμένη και νυν στραπατσαρισμένη, εκανε πολλούς, όπως εμάς τσοκαράκια μου να λέμε... Άρα τι μου έμεινε κι εμένα του απλού θνητού τσοκάρου; Να παραδεχτώ ότι "Ο άνδρας της ζωής μου... είμαι ΕΓΩ!" Αφού οι αγάπες μου με κατάντησαν τρελή στο παρα κάτι. Να φύγετε να πάτε άλλου φαλλοκράτες!
"Ο άνδρας της ζωής μου είμαι εγώ... πονάω που το λέω μα είναι αλήθεια." Αφιερωμένο στην Ελένη και κάθε Ελένη...
